امروزه‌ هنگامي‌ كه‌ درباره‌ موسيقي‌ سخن‌ مي‌گوييم‌، موسيقي‌ الكترونيك‌ در همه‌ عرصه‌ها حضور دارد و فقط‌ منحصر به‌ موسيقي‌ پاپ‌ نيست‌، در حالي‌ كه‌ روزگاري‌ سخن‌ گفتن‌ از اجراي‌ موسيقي‌ توسط‌ سازهاي‌ الكترونيكي‌ و به‌خصوص‌ آهنگسازي‌ توسط‌ آنها مسخره‌ به‌ نظر مي‌رسيد. هنوز هم‌ كساني‌ وجود دارند كه‌ معتقدند، الكترونيك‌، خلاقيت‌ را در موسيقي‌ از بين‌ مي‌برد.

يكي‌ از اساسي‌ترين‌ نيازهايي‌ كه‌ سبب‌ شد استفاده‌ از سازهاي‌ الكترونيكي‌ باب‌ شود، اين‌ بود كه‌ خالق‌ اثر موسيقايي‌ بايد منتظر مي‌ماند تا يك‌ اركستر، اثر او را به‌ شكلي‌ كامل‌ اجرا كند تا بتواند دريافت‌ كاملي‌ از اثر خود به‌ دست‌ آورد، اما امروزه‌ به‌ بركت‌ وجود سينتي‌سايزرهاي‌ بسيار پيچيده‌ و پيشرفته‌، كامپيوترها و سكوئنسرها1، آهنگساز مي‌تواند قبل‌ از آنكه‌ اثرش‌ را به‌ گوش‌ مخاطب‌ برساند، قطعه‌ كامل‌ را اجرا كند و بشنود.

دیوار پینک فلوید (به انگلیسی: Pink Floyd The Wall) نام فیلمی است موزیکال که آلن پارکر، کارگردان انگلیسی، آنرا بر اساس آلبوم سال ۱۹۷۹ پینک فلوید با عنوان دیوار و بر اساس فیلمنامه‌ای از راجر واترز، خواننده و نوازندهٔ گیتار بیس پینک فلوید، در سال ۱۹۸۲ کارگردانی کرده است.
فیلم سرشار از استعارات و تصاویر نمادین است، از دیالوگ به میزان خیلی کم در آن استفاده شده و سکانس‌های آن عمدتاً با موسیقی و ترانه‌های آلبوم دیوار پینک فلوید به پیش می‌رود. همچنین دقایقی از فیلم با نمایش انیمیشن‌هایی از جرالد اسکارف، تصویرگر و کاریکاتوریست موضوعات سیاسی، همچون رژهٔ چکش‌ها و محاکمهٔ پینک همراه است.

 متولد 14 فوریه 1944 در لندن. آلن پارکر کارگردان، نويسنده، تهيه کننده و بازيگر انگليسي مشغول مذاکره براي نگارش فيلمنامه و کارگرداني «پسرکورام» براساس رمان برنده جايزه کتاب کودکان «ويتبرد» سال 2000 جمليه گاوين، نويسنده هندي، است.قرار بود آلن پارکر چهار سال بعد از آخرين فيلمش به نام «زندگي ديويد گيل» (2003) مشغول پيش توليد «يخ هاي انتهاي جهان» براساس فيلمنامه مارک ريچارد و با بازي شارليز ترون باشد اما ناگهان تصميم او عوض شد و به سراغ يک داستان نوجوانان رفت که در انگلستان قرن هجدهم مي گذرد و شخصيت هاي آن دو يتيم سفيدپوست و سياهپوست هستند که بخت تازه يي براي زندگي پيدا مي کنند.

کوستا گاوراس (کوتاه شده کنستانتینوس گاوراس، به یونانی: Κώνσταντινος Γαβράς) (زاده ۱۳ فوریه ۱۹۳۳) کارگردان یونانی‌تبار فرانسوی است.

زندگی و حرفه

او فعالیت‌های سیاسی خود را از کودکی آغاز کرد و آن را از پدر به ارث برد. پدرش یک ارتشی یونانی بود.که در برابرهجوم ارتش نازی مقاومت کرد ولی پس از جنگ دولت یونان گاوراس را به اتهام کمونیست بودن از کشور تبعید کرد.
او در ابتدا تمایل داشت که به امریکا برود و در آنجا سینما بخواند. ولی به دلیل کمونیست بودن مک کارتیسم امریکا از پذیرش او سرباز زد. گاوراس به فرانسه رفت و در سوربن ادبیات خواند و به عنوان دستیار کارگردان با بسیاری از فیلم سازان فرانسوی همکاری نمود.

   عبدالحلیم حافظ خواننده مطرح جهان عرب و یکی از 4خواننده بزرگ تاریخ موسیقی عرب،در سال 1929در مصر متولد و در 1977در لندن از دنیا رفت.مادرش حین تولد اون فوت کرد و پنج ماه بعد هم پدرش مرد.اقوامش او را بزرگ کردند.در 11سالگی وارد مدرسه موسیقی در قاهره شد و آواز و نوازندگی ساز ابوا رو شروع کرد.بصورت تصادفی در رادیوقاهره آواز خواند و مورد استقبال قرار گرفت.عبدالحلیم هیچوقت ازدواج نکرد اماگفته می شود که شش سال بصورت مخفیانه زندگی مشترکی با سوآد حُسنی هنرپیشه معروف داشته که البته دوستان صمیمی ایندو ماجرا رو تکذیب میکنند،جالب که سوآد حسنی دقیقا در سالگرد تولد عبدالحلیم در سال2001فوت کرد.اما مطمئنا عبدالحلیم در جوانی به شدت درگیر ماجرایی عاشقانه بادختری می شود که والدینش اجازه ازدواجش با عبدالحلیم را نمیدادند،و سرانجام هم وقتی اجازه را میدهند، دختر قبل از عروسی براثر بیماری مزمنی که داشت میمیرد.عبدالحلیم تا آخر عمر از فکر او خارج نشد و بسیاری از ترانه های غم انگیز خودش رو به او تقدیم کرد.(از جمله ترانه فالگیر).

... ناگهان دیدم که در کنار فرعون‏ها و قارون‏ها که  به بردگی‏مان می‏خریدند و به بیگاری‏مان می‏کشیدند، دیگرانی نیز به نام جانشینان این پیامبر سر کشیدند...

برادر! ناگهان دیدم که دیگر بار معابد عظیم و پرشکوه به نام او سرکشیده و شمشیرها بر رویشان آیات جهاد به سویمان آخته شد و باز از ثمره غارت ما به دست جور، بیت المال ها سرشار شد.

چیزی برای گفتن فیلم مستندی است که در لهستان بین سالهای 1996-2000 تهیه کردم. فیلم در مورد زندگی یک زوج جوان است که معتاد و مبتلا به بیماری ایدز هستند.آنها سعی می کنند به دیگران کمک کنند تا شاید بتوانند دیگران را مصرف مواد مخدر منع کنند. نام آنها آدم و ویولتا است. چهار سال بعد از تهیه این فیلم هر دو مردند.




ترجمه:
کشیدن حشیش یا انواع دیگر مواد مخدر شد قسمتی از کارهای روزانه ام.اولش تفریحی و بعد دائم. سرانجام مبتلا به ایدز شدم.

ماسانوری تاکاهاشی (به ژاپنی: 高橋 正則) آهنگساز و نوازنده ژاپنی در ۴ فوریه ۱۹۵۳ در شهر تویوهاشی در کشور ژاپن بدنیا آمد. بعدها دوستان او نام مستعار کیتارو (به ژاپنی: 喜多郎) را براي وي برگزیدند.
او سابقا ساکن ایالت کلرادو در آمریکا در مزرعه شخصی خود بود اما هم اکنون ساکن شهر سباستوپل در شهرستان سونوما در شمال سانفرانسیسکو می باشد.

نوجوانی و جوانی
او در خانواده‌ای به دنیا آمد که پیرو مذهب شینتو بودند. پدر و مادر او هر دو کشاورز بودند. او از کودکی متوجه می‌شود که با دهقانان اطراف خود متفاوت است و همیشه در سرش صدای موسیقی می‌شنود. پس یک گیتار می‌خرد و بدون معلم و با روش سعی و خطا، گیتار نوازی می‌آموزد. به گفته خودش او که هرگز معلم نداشته، آموخته‌است که تنها به گوش‌ها و احساسات خود اعتماد کند. باورش دشوار است، ولی یکی از بزرگ ترین آهنگسازان جهان سواد موسیقی به مفهوم کلاسیکش را ندارد. او می‌گوید : من هرگز تحصیل نکرده‌ام.

من نمی‌توانم نتهای موسیقی را بخوانم یا بنویسم. اما انگشتانم حرکت می‌کنند و من متعجب می‌شوم که این موسیقی از کجاست، من آهنگ‌هایم را می‌نویسم ولی در واقع آنها متعلق به من نیستند. همین آوای درونی او را بر آن می‌دارد تا پس از پایان دبیرستان، قید شغلی را که پدر و مادر برایش در شرکتی محلی دست و پا کرده بودند، بزند و راهی سفر به شهرهای بزرگ ژاپن شود تا شاید بتواند در آن جا موسیقی را به حرفه خود تبدیل کند.کیتاروی جوان در ابتدا مجبور می‌شود در رستوران‌های توکیو و یوکوهاما گارسونی کند، اما کم کم به دلیل تجربه اش در نواختن چند ساز مختلف توانست در کلوب‌های شبانه به عنوان نوازنده استخدام شود.

ورود نخستين دستگاه سينماتوگراف به ايران در سال 1279 هجري شمسي توسط مظفرالدين شاه سر آغازي براي سينماي ايران به حساب مي‌آيد، هر چند ساخت اولين سالن سينماي عمومي تا سال 1291 اتفاق نيفتاد.

تا سال 1309 هيچ فيلم ايراني ساخته نشد و اندك سينماهاي تاسيس‌شده به نمايش فيلم‌هاي غربي كه در مواردي زيرنويس فارسي داشتند مي‌پرداختند. نخستين فيلم بلند سينمايي ايران به نام «آبي و رابي» در سال 1309 توسط اوانس اوگانيانس، با فيلمبرداري خان بابا معتضدي ساخته شد.

اولين فيلم

«آبي و رابي»  در سال 1309 به كارگرداني اوانس اوگانيانس ساخته شد، تهيه‌كننده آن ساكوارليذره بود و فيلمبردار آن خان بابا خان معتضدي. اين فيلم سياه و سفيد و صامت بود و ماجراهاي خنده‌دار دو مرد بلند وكوتاه در موقعيت‌هاي مختلف را روايت مي‌كرد. فيلم روز جمعه 12 دي 1309 ساعت دو بعد از ظهر در سينما ماياك به نمايش درآمد.

«آبي و رابي» پانصد و شصت تومان خرج برداشت و حدود هفت هزار تومان عايد اوگانيانس كرد. بخشي از اين فيلم كمدي را حركات دو مرد كوتاه و بلند مضحك تشكيل مي‌داد و بخشي از آن نيز نقاشي بود، «آبي و رابي» براساس فيلم «پات پاته شون» دانماركي ساخته شده بود.
 اولين كارگردان

اوانس اوگانيانس متولد 1279 يا 1280 به روايتي در عشق آباد، جمهوري تركمنستان، و به روايتي در مشهد است. وي به نام اوانس اوهانيان هم شناخته و معروف است كه البته تلفظ درست نام او را بهتر نشان مي‌دهد.





اولين بازيگر زن سينماي ايران

صديقه (روح‌انگيز) سامي‌نژاد در روز سه تير 1295 در شهر بم در استان كرمان متولد شد و در سال 1308 به همراه همسرش دماوندي كه در استوديو امپريال فيلم بمبئي به كار اشتغال داشت به هندوستان مهاجرت كرد و پس از 18 سال به ايران بازگشت.

به دليلي استقبالي كه از فيلم «دختر لر» در اكران عمومي صورت گرفت، سامي‌نژاد در فيلم «شيرين و فرهاد» ساخته عبدالحسين سپنتا نيز بازي كرد. تحصيلات وي سيكل اول دبيرستان و پيشه اصلي او پرستاري بود.
وي به دليل بازي در سينما مورد انتقاد شديد خانواده‌اش قرار گرفت و مجبور شد مدتي را در انزوا بگذراند. او در سال 1349 در مستند «سينماي ايران: از مشروطه تا سپنتا» ساخته محمد تهامي‌نژاد جلوي دوربين قرار گرفت و از گذشته‌اش و چگونگي ورودش به سينما سخن گفت.

روح‌انگيز سامي‌نژاد در طبقه پايين خانه‌اي دو طبقه واقع در خيابان پاسداران تهران، سروستان ششم زندگي مي‌كرد. او عصر چهارشنبه دهم ارديبهشت 1376 در تهران در سن 81 سالگي درگذشت و در قطعه 36 رديف 44 شماره 46 بهشت زهرا به خاك سپرده شد.
 اولين فيلم رنگي

فيلم «گرداب» در سال 1332 در قطع 16 ميليمتري به كارگرداني و نويسندگي حسن خردمند و بازيگري ناصر ملك‌مطيعي به بازار عرضه شد. «گرداب» را هوشنگ محبوبيان در پارس فيلم تهيه كرد و ديگر بازيگران آن عبارت بودند از مهين ديهيم، هوشنگ بهشتي، زينت نوري، عبداله بقائي، احمد قدكچيان، منوچهر شفيعي (خواننده فيلم و بازيگر) و علي كيائي. «گرداب» با دوربين اوريكون فيلمبرداري و براي رنگي شدن به آمريكا فرستاده شد.

اولين كتاب سينمايي

نخستين كتاب سينمايي، فيلمنامه‌اي است به نام «شاه ايران و بانوي ارمن» كه ذبيح‌اله بهروز آن را نوشته و سال 1310 منتشر شده است.

اولين نشريه سينمايي

امتياز «سينما و نمايشات» اوائل سال 1308 به نام علي وكيلي صادر شد اما اولين شماره «سينما و نمايشات» به مديريت و سردبيري اسحاق زنجاني در 48 صفحه در قطع وزيري در مرداد 1309 منتشر شد.

این مشکل خیلی از افراد است: خیلی از افراد واقعاً نمی توانند عکس های خودشان را تحمل کنند و احساس می کنند که در عکس ها، بدترین قیافه و وضعیت ممکن خود را پیدا می کنند. این مشکل در خانم ها بیشتر دیده می شود اما به این معنی نیست که آقایان نخواهند هر چند وقت یکبار عکسی بگیرند که با دیدن آن اعتماد به نفسشان چند برابر شود. اما قبل از اینکه کارمان را شروع کنیم اجازه بدهید درمورد یک نکته رک و راست برایتان توضیح دهم:

این قافله عمر عجب می گذرد. دریاب دمی که با طرب می گذرد. ساقی غم فردای حریفان چه خوری. پیش آر پیاله را که شب می گذرد.